Monthly Archives: maart 2016

‘Ja, maar…’

‘Ja, maar…’ is de dooddoener voor de beste ideeën, voor de beste oplossingen voor de grootste problemen, schreef Tinkebell in haar column van dinsdag 15 maart jl in Trouw.

Ik ben van mening dat zij daarmee gelijk heeft. Alleen wordt ‘ja, maar’ ook nogal eens gebruikt in mijn omgeving om een gesprek gaande te houden. Je menig te geven als je het niet (helemaal) eens bent met de ander. ‘Ja, maar’ hoeft niet altijd ‘nee’ te betekenen.
De stroomstootjes toedienen, zoals Tinkebell in haar artikeltje voorstelt na het gebruik van ‘ja, maar’ lijkt mij dan ook niet echt nodig. Ik ken mensen die in het contactje dat ze hebben, zitten te wachten op het ‘ja, maar’, juist om nog even het gesprek te kunnen rekken. Ineens krijgt deze zogenoemde en veelgehoorde dooddoener een heel andere betekenis. Zo kan ik er nog wel een paar bedenken.

Beroerder wordt het als je met iemand in discussie bent, waarbij ‘ja, maar’ als een soort lijfspreuk zit ingebakken. Gewoon om maar aan te geven dat je het niet eens bent, zoals je het met zoveel andere dingen het ook niet (meer) eens bent. Of er – per definitie – een eigen mening op nahoudt; wat overigens op zich een prima gedachte is.

Woensdag was ik in gesprek met iemand, waarbij de meningen ‘enigszins’ uiteenliepen. We probeerden elkaar te overtuigen met argumenten, maar dat lukte niet echt.
De voor mij wezenlijke dooddoener ‘laat maar’ werd door mijn gesprekspartner uit de kast getrokken. Ik heb dan de neiging om dicht te slaan. Het hoeft ineens niet meer voor de ander en het gesprek is ten einde. Iemand heeft mij ooit gezegd dat het gebruiken van ‘laat maar’ het begin is van het einde van een relatie. En ik vind dat die persoon gelijk had. Ik ben hierop gaan letten. Het klopt. ‘Laat maar…’ en niet meer je best doen om het gesprek zinvol gaande te houden of af te ronden, is het einde van het contact op dat moment en misschien wel het begin van het einde.

Jammer dat Tinkebell niet een suggestie meegaf in haar column om het ‘ja, maar’ anders te verpakken. Ik stel voor om in de plaats van ‘ja, maar’ voortaan ‘en dus’ te gebruiken.
Je houdt het gesprek gaande en je trekt en passant ook nog even een verborgen conclusie. Hoe mooi kun je het hebben: ‘en dus….’

Pareltje tussen het zwerfvuil

Mw Kupers ruimt zwerfvuil 1Met zo’n 184 km/km aan oppervlakte is Moerdijk de grootste gemeente van de provincie Noord-Brabant en daarmee de tiende gemeente – qua grootte – van het land. Regelmatig worden hoeveelheden vuilnis aangetroffen in het buitengebied.
Tijdens een werkbezoek in de buurt van Klundert wordt deze foto gemaakt van een milieubewuste inwoner. Tijdens het fietsen even wat zwerfvuil uit de berm meenemen.
Een pareltje tussen het zwerfvuil
(Foto Pieter den Hollander, Klundert)