Category Archives: Algemeen

Een gewaardeerd mens telt voor twee

In het regionale weekblad las ik zojuist de column van – dit keer – burgemeester Jac Klijs. Regelmatig schrijven de leden van het college van burgemeester en wethouders in Moerdijk een korte column in dit krantje. Vandaag ging het over waardering.

Naast een persoonlijke noot naar aanleiding van het overlijden van zijn echtgenote Hetty, sprak de burgemeester zijn waardering uit voor al die mensen die zich belangeloos inzetten voor de samenleven. Hij kleurde dit in door even terug te blikken op de momenten dat hij (en de wethouders) dit jaar weer een 25-tal lintjes mocht opspelden. Het is goed dat ook op deze wijze de waardering wordt uitgedrukt en de burgemeester hierop even terugkomt in zijn column.

Vanmorgen was ik ook in een tweetal garages. Bij de ene garage wegens een raar geluid in mijn auto, dat zich zo nu en dan laat horen en in de andere garage omdat ik interesse had in een tweetal auto’s die daar te koop staan. Bij de eerste garage werd ik direct te woord gestaan door iemand van de receptie, die het voor elkaar kreeg om binnen vijf minuten iemand van de werkplaats aan het werk te zetten. Helaas – of je bij de tandarts komt – het geluid deed zich tijdens een proefritje niet voor en de servicemonteur adviseerde vriendelijk om vooral terug te komen als het weer zo ver was.
Waardering voor deze service en de inzet van beide medewerkers.

Bij de tweede garage had ik vermoedelijk nu nog aan de balie gestaan, als ik na vijf minuten wachten zonder resultaat niet was weggegaan. Twee man (een dame en een heer ?!?) achter de receptiebalie én twee man turend naar hun beeldschermen alsmede iemand die wat heen en weer drentelde, met alleen een nauwelijks hoorbaar  ‘goedemorgen’ van de kant van de mannelijke baliemedewerker. Eén van de beeldschermtuurders was de medewerker die mij mijn huidige auto had verkocht (in dezelfde garage). Geen sjoege dus.
Ik kon weinig waardering opbrengen voor deze vorm van service, wat de reden was dat mijn geduld na ongeveer vijf minuten wachten op was.

Zomaar wat voorbeelden van waardering of juist niet; en wat zijn die kleine contactmomentjes dan belangrijk. Of je nu een lintje uitreikt aan een gewaardeerde vrijwilliger of je wordt even behandeld als een gerespecteerde klant.

Helaas. Enkele honderden meters van de plaats waar ik altijd mijn auto parkeer, was het weer zo ver. Het geluidje in mijn auto was terug.

‘Ja, maar…’

‘Ja, maar…’ is de dooddoener voor de beste ideeën, voor de beste oplossingen voor de grootste problemen, schreef Tinkebell in haar column van dinsdag 15 maart jl in Trouw.

Ik ben van mening dat zij daarmee gelijk heeft. Alleen wordt ‘ja, maar’ ook nogal eens gebruikt in mijn omgeving om een gesprek gaande te houden. Je menig te geven als je het niet (helemaal) eens bent met de ander. ‘Ja, maar’ hoeft niet altijd ‘nee’ te betekenen.
De stroomstootjes toedienen, zoals Tinkebell in haar artikeltje voorstelt na het gebruik van ‘ja, maar’ lijkt mij dan ook niet echt nodig. Ik ken mensen die in het contactje dat ze hebben, zitten te wachten op het ‘ja, maar’, juist om nog even het gesprek te kunnen rekken. Ineens krijgt deze zogenoemde en veelgehoorde dooddoener een heel andere betekenis. Zo kan ik er nog wel een paar bedenken.

Beroerder wordt het als je met iemand in discussie bent, waarbij ‘ja, maar’ als een soort lijfspreuk zit ingebakken. Gewoon om maar aan te geven dat je het niet eens bent, zoals je het met zoveel andere dingen het ook niet (meer) eens bent. Of er – per definitie – een eigen mening op nahoudt; wat overigens op zich een prima gedachte is.

Woensdag was ik in gesprek met iemand, waarbij de meningen ‘enigszins’ uiteenliepen. We probeerden elkaar te overtuigen met argumenten, maar dat lukte niet echt.
De voor mij wezenlijke dooddoener ‘laat maar’ werd door mijn gesprekspartner uit de kast getrokken. Ik heb dan de neiging om dicht te slaan. Het hoeft ineens niet meer voor de ander en het gesprek is ten einde. Iemand heeft mij ooit gezegd dat het gebruiken van ‘laat maar’ het begin is van het einde van een relatie. En ik vind dat die persoon gelijk had. Ik ben hierop gaan letten. Het klopt. ‘Laat maar…’ en niet meer je best doen om het gesprek zinvol gaande te houden of af te ronden, is het einde van het contact op dat moment en misschien wel het begin van het einde.

Jammer dat Tinkebell niet een suggestie meegaf in haar column om het ‘ja, maar’ anders te verpakken. Ik stel voor om in de plaats van ‘ja, maar’ voortaan ‘en dus’ te gebruiken.
Je houdt het gesprek gaande en je trekt en passant ook nog even een verborgen conclusie. Hoe mooi kun je het hebben: ‘en dus….’

Pareltje tussen het zwerfvuil

Mw Kupers ruimt zwerfvuil 1Met zo’n 184 km/km aan oppervlakte is Moerdijk de grootste gemeente van de provincie Noord-Brabant en daarmee de tiende gemeente – qua grootte – van het land. Regelmatig worden hoeveelheden vuilnis aangetroffen in het buitengebied.
Tijdens een werkbezoek in de buurt van Klundert wordt deze foto gemaakt van een milieubewuste inwoner. Tijdens het fietsen even wat zwerfvuil uit de berm meenemen.
Een pareltje tussen het zwerfvuil
(Foto Pieter den Hollander, Klundert)

De inspectiedienst daalt af

Eindelijk wordt het toegegeven. De Inspectie voor de gezondheidszorg geeft het ontbreken van (praktijk) kennis bij de inspectie toe. In de volgende situatie betreft dit het toezicht op de zorgverlening m.n. rond de WMO. Genoemde inspectie gaat gebruikmaken van de ervaringsdeskundigheid van zorgontvangers en van mantelzorgers om beter te kijken naar de zorgbehoefte van de cliënten.  Het is de bedoeling dat de zogenaamde lekeninspecteurs met de ‘professionele’ inspecteurs de zorginstellingen en hulpverleners gaan bezoeken.

Andere maatregelen, aanvullend op de taak van de inspecties (of desondanks) is gewenste nieuw wetgeving. Denk aan de wet Kwaliteit, Klachten en Geschillen in de zorg (Wkkgz). Maar ook het gebruik van mystery guests, zoals bij de controle van het schenken en verkopen van alcohol aan de jeugd. Naast meld- en signaalpunten van situaties die in de ogen van de melder niet goed gaan, centra voor jeugd en gezin, WMO-consulenten, huisartsen, wijkverplegers en leraren die een signaalfunctie hebben. Dit is overigens een beperkte opsomming van zorg- en hulpverleners, die een stukje (extra) werkgelegenheid en inkomen hebben gevonden binnen het zorgwereldje.

Heb je er al beeld bij. Een inspecteur, die samen met de buurvrouw van iemand (lekeninspecteur) in een ziekenhuis aankondigt dat ze de zorg- en hulpverlening komen inspecteren. Niet om een bloemetje te brengen, maar voor controle op de uitvoering. Zie je voor je wat er bij de receptie van dit ziekenhuis gaat gebeuren? In deze zorginstelling, waar tegenstellingen in de uitvoering steeds meer negatieve gevolgen hebben voor de handen aan het bed. Daar zitten ze niet te wachten op deze aanvullende maatregel.

Zo kun je zelf wel een aantal situaties bedenken, zoals de zorgverlening in een huisartsenpost.
Er zijn allerlei (vormen van) inspecties met vele managers en werknemers in de uitvoeringsorganisatie. Goed voor de werkgelegenheid, dát wel. Maar of je er nou alle doelstellingen, die aan die instanties zijn gehangen behaalt, blijft voorlopig de vraag. En of je nu je doelen wilt bereiken door de inspecties aan te vullen met surrogaatinspecteurs?

Wel lijkt het mij te passen in de golfbeweging van de zorgverlening. Eerst alles op het gebied van zorg, jeugd en werk over de schutting van de gemeenten gooien. Vervolgens er een paar jaar over doen om vast te stellen dat je een groot deel van de bezuinigingsdoelstelling hebt behaald. En dan er langzaam naar toewerken dat alles weer centraal geregeld moet gaan worden (lees door het rijk).
Ingezet doel bereikt. Met dank aan de ‘lekeninspecteurs’ die dit mede hebben veroorzaakt.

Misschien toch een lichtpuntje. De inspectiedienst gaat ook kijken naar de bureaucratie en administratieve taken van de zorgverleners. Alleen heb je daarvoor als inspectiedienst voor de gezondheidszorg toch geen buitenstaanders nodig.
Doe gewoon je werk en daal eens af naar de werkvloer, naar al die door de zorgontvangers / cliënten gerespecteerde hulpverleners.

Gemiste kans

Vandaag lag er een pak papier in mijn ‘reguliere’ brievenbus. Ongeveer driekwart kilo aan papier en plastic. De afzender betrof een pechhulpverleningsdienst met de bekende slogan “Brengt je verder”! Een dienst waarvan je als autorijder, zeker als je dit voertuig ook gebruikt voor de vakantie, min of meer verplicht lid dient te zijn. Dit om problemen onderweg aan je auto op te lossen.

Bij het uit de brievenbus halen van dit pak papier, dacht ik eerst aan een nieuwe versie van de telefoongids. Maar daar waren ze toch mee gestopt en dat boekwerk werd nooit in plastic verpakking aangeboden.

Het betrof een cadeautje: de gloednieuwe voordeelgids van deze dienst. Ik had hier niet om gevraagd. En ik denk dat dit voor vele andere ontvangers ook geldt. Maar laat ik daar geen oordeel over uitspreken. Het was een tweetal campinggidsen.
Met ruim vier miljoen leden (gegevens per 1 januari 2015) is met een eenvoudig rekensommetje vast te stellen wat het totaal gewicht is geweest dat is vervoerd en met een beetje fantasie wat een dergelijke zending kost. Waar ik dus aan mee betaal door mijn jaarlijkse abonneekosten te voldoen. Mijn eerste reactie is dan ook: geef mij volgend jaar korting i.p.v. deze boekjes.
Wil je uitrekenen wat de kosten zijn? Volgens de brief bedraagt de waarde van de boekwerkjes
€ 12,95, met de opmerking dat dit voor mij als trouw lid helemaal gratis is. Er bestaat dus de mogelijkheid dat er een knip is gemaakt bij de verzending. Want wie is trouw lid en wanneer ben je dat? Of geldt het alleen voor kampeerders?

Afijn… Vind ik het cadeautje dan niet waardevol? Nee. Ik ben hier wel blij mee. Alleen niet de papieren versie. In een periode dat nagenoeg alle reguliere post is gedigitaliseerd en grote overheidsdiensten, zoals de Belastingdienst, overwegen om de inhoud van de ‘blauwe brief’ te digitaliseren, past het m.i. niet meer om een dergelijk pakket rond te sturen. Mijn e-mailadres is bij de betreffende redactie bekend.

Gelukkig is er sinds een aantal jaren een alternatief. Moet ik misschien toch weer eens nadenken aan een overstapje, ondanks al die jaren van ‘trouw’ lidmaatschap. Er staan nóg een paar aandachtspuntjes op mijn to-do-lijstje, zoals de energiemaatschappij en mijn ziektekostenverzekering. Voorlopig zet ik het daar maar bij. Ben benieuwd of het wat wordt!

Tablets en e-readers

Pluspunt%20SerenaOnder meer op de woensdagmiddagen help ik een handje als vrijwilliger in Pluspunt Serena in Zevenbergen. Daar vinden door de weeks allerlei activiteiten plaats voor buurtbewoners, zoals darten, schilderen, koersballen en b.v. één keer per maand lekker eten.
Naast de koffie-inloop drie keer per week, houden we op woensdagmiddagen een tablet-inloop. Mensen kunnen dan binnenlopen met hun vragen over tablets, laptops en PC’s. En sinds vanmiddag ook over e-readers. Daar blijkt ook behoefte aan te zijn. Ouderen werden door de Sint of met de Kerst door de kinderen verblijd met een e-reader, maar dan … Hoe werkt dat, wat kan ik er op lezen? Hoe kan ik hiermee internetten enz?
Wij proberen op dergelijke vragen een antwoord te geven. Dat geldt overigens ook voor vragen over b.v. internetbankieren. Nu de Belastingdienst heeft aangekondigd om de blauwe brieven voorgoed de deur uit te doen, slaat de paniek en stress toe. Gelukkig loopt dit niet zo’n vaart. Maar toch… Steeds meer gaat digitaal. En niet iedereen heeft een kleinkind waar je even mee kunt Whatsapp’n , Skype’n of Facetime’n.
BTW: aan de spelling moet ik ook iedere keer weer wennen. Tips zijn welkom!

Vanmiddag heb ik ook met een bewoner van Cura Serena de beginselen doorgesproken over het samenstellen van een fotoboek op de tablet. Een hele klus. Maar … oefening werkt.
Verder kwam nog de vraag aan de orde hoe je met je tablet de als Kerstpakket ontvangen tegoedbonnen kunt verzilveren. Daar heb ik maar een aparte afspraak voor gemaakt. Uiteindelijk lukt het niet iedere keer, om binnen twee uurtjes het iedereen naar de zin te maken.

Het Pluspunt heeft een Facebookpagina met o.a. een nieuwsbrief, waarop alle activiteiten vermeld staan met datum en tijdstip. Tot kijk!

Een Kerstherberg en vrijwilligers

PosterZondag na de Kerst was het dit jaar uitrusten voor de vrijwilligers, die er voor de gasten waren in de Kerstherberg in Breda. Vanaf Kerstavond 19.00 uur tot 19.00 uur op 2e Kerstavond stonden zij klaar in het activiteitencentrum ’t Rondeel; in Breda beter bekent als Stichting Tientjes. Met een drankje en een hapje, met op 1e en 2e Kerstdag een diner en met een praatje in de wat langer durende nachten. Vrijwilligers die er b.v. voor zorgden dat een koor op 1e Kerstdag en een goochelaar op 2e Kerstdag het podium kregen om een optreden of hun kunstje te doen. En tussendoor de nodige andere ‘artiesten’ van buiten, die de ruimte kregen om de aanwezigen te laten zien wat zij in hun mars hadden. Oók voor de mensen van het Leger des Heils en anderen met hun mooie Kerstverhalen.
De aanwezige gasten bestonden voor een groot deel uit dak- en thuislozen. Maar ook uit mensen uit de buurt, die met hun kinderen even langs kwamen.

Door de Kerstherberg waren zij in de gelegenheid een kopje koffie, thee of een frisdrankje te drinken of aan te schuiven aan de geweldig verzorgde diners of om een Kerststukje in elkaar te knutselen.
Op 1e Kerstdag werd het eten verzorgd door een instelling en 2e Kerstdag door vrijwilligers. Bredanaars die thuis iets lekkers kookten en er voor zorgden dat dit lekkers warm op tafel kwam. Of koud, zoals de drie heerlijke ijstaarten. Geweldige mensen zijn dat.
Waarbij ik andere vrijwilligers geen tekort wil doen. Want wat heb ik weer bijgeleerd. Wat heb ik de afgelopen dagen met geweldige mensen mogen samenwerken in deze 24 / 7 gelegenheid om even tot rust te komen. Voor de gasten dan wel.
Binnenkort evalueren en dan na de zomermaanden weer langzaam aan de Kerstherberg van 2016 voorbereiden. Ik kijk er naar uit!

Nieuwe blogsite

Na een paar jaar artikeltjes te hebben geschreven op de blogsites leoraadmoerdijk.nl en leosmid.wordpress.com heb ik de draad weer opgepakt.
Leoraadmoerdijk.nlHet nadeel van Leoraadmoerdijk was de vele spam die werd meegenomen met de reacties van de lezers. Het was daardoor niet doenlijk om adequaat te reageren op deze reacties. Met de tweede blogsite is iets verkeerd gegaan bij het terugzetten van de website na een crash.
Maar goed…. Een nieuwe start met als eerste blog een terugkijkje naar een voor mij steeds weer terugkerend hoogtepunt van het jaar: het meedraaien als vrijwilliger in de Kerstherberg in Breda.
In de loop van dit jaar ga ik de website langzaam aanpassen. Ideeën zijn welkom!